Jak mam krzyczeć, kiedy nie mogę? Jak powiedzieć, że chcę żyć, kiedy nie potrafię mówić?
Jak wykazać chęć do życia, nie umiejąc nawet chodzić?
Jak prosić o życie, będąc nikim?
Nikim w oczach dużych ludzi,
małym ziarnem, pyłem niewidocznym.
Pozbawioną umysłu plastikową lalką.
Jak przedostać się stąd do
LEPSZEGO ŚWIATA?
Nie mając siły, ani rakiety.
Myśląc o życiu niczym bezkresnym kosmosie,
który mi odbierasz, Matko moja.
Zostaw mi go choć cząstkę, proszę
i nie zabijaj we mnie anioła.