Aby być sobą, aby tworzyć
wokół zgięte w pół ubrania
głowa cała potargana
tło słoneczne już zanika
zagar niepospiesznie tyka
gdy się jawa ze snem miesza
kiedy nic już nie pociesza
nostalgiczne obrzydzenie
i wygodne zapomnienie
niegdyś biło nieprzytomnie
dziś już nie pamieta o mnie
srebrnych punktów nic potężna
pajęczyca much, okężna
łapie, rwie mnie w środku nocy
nie znajdując już pomocy
Napisane przez
Dobre
3.60 na 6 (5 ocen)
, aby skomentować
dzięki wielkie , pozdr. ;)..
Powiem jedno...wszystkie Twoje wiersze sa prawdziwe w tym sensie, ze jestes w nich wierna sobie. Nie do konca dbasz o ich formę i fajnie, a ich melodyjność łamie trochę ból, ktory w sobie nosisz. Piękne Tobą są te wiersze.
dziękuje ;) pozdr.
Bardzo fajnie się to czyta ,lekko po mimo tematyki:) Pozdrawiam