Mój wzrok przenika i rozbiera

Taka już ze mnie jest przechera

Serca wyrywam z monotonii

Nadaję nowy rytm agonii

 

Do lochów wtrącam tęskniące dusze

Pragnę, pożądam z animuszem

Podróbką jestem księcia z bajki

Do tortur używam bałałajki

 

Zwycięskim dzielnie władam mieczem

Nie dotrzymuję swych przyrzeczeń

Księżniczki kradnę z wysokiej wierzy

Dopuszczam przy tym się grabieży

 

Tęsknocie duszy radość daję

Za tym wyjątkiem, gdy mi nie staje

Wiary, że jest mi łatwiej

Bez tej jedynej duszy bratniej