Chciał być zwykłym człowiekiem

zakochać się nieszczęśliwie

wtulić w pięści smutek niedokochania

i głośno milczeć przed konfesjonałem księżyca

chciał zbiegać w beztroskim uśmiechu

z ramion wiosennego wiatru

nie pamiętać o życiu

nie myśleć o smierci

chciał się czasem zapomnieć

nakrzyczeć na wesołego słowika

zrobić coś obok rozumu

więc całkiem po ludzku

chciał być sławny i wielki

na językach wielu

słowami dotykać świata

król w majestacie puprury

Dowiedział się że jest Bogiem

wypełnione marzenie

powiesili Go na drzewie

szukali w pustym grobie

w kamieniu serca

naiwni