Kim jesteś, Ty co odbierasz marzenia?

Jakie masz prawo je odbierać?

Zabierasz mi ład dzieciństwa.

Kradniesz wiarę w drugiego człowieka.

Zasłaniasz me sumienie grubym pancerzem.

Oblekasz me ciało w szatę samotności.

Niszczysz wszystko co piękne.

A w zamian dajesz rutynę i drobne przyjemności.

Zastępujesz zabawę – nudą, bo poważniej

Przyjaciół – kumplami, bo łatwiej.

Miłość – pożądaniem, bo przyjemniej.

Prawdę – półprawdą, bo wygodniej.

Krzyk – szeptem, bo bezpieczniej.

Odejdź i nie wracaj więcej.