Siedzę taka sama,

nie zmieniona.

Może trochę jednak,

ale raczej zagubiona.

Cisza wokół,

szelest mnie dobija.

Pukanie do drzwi,

Tak wiem , to ta chwila.

Spuszczam wzrok,

nic już nie powiem.

W myślach błądzę,

teraz sama dla siebie jestem bogiem.

Po co mi ludzie?

I tak nikt nie zrozumie.

Sama ze sobą,

a czuję się jak w tłumie.

Coś we mnie siedzi,

chcę to wyrzucić.

Chyba wbrew sobie,

ciało ze swą duszą skłócić.

I teraz pozostaje pytanie

Kim naprawdę jestem ja?

Ta duszyczka wciąż błądząca,

Moje imię chyba Ma.