Znałam cię tak długo,a wiedziałam o tobie tyle ile małe dziecko wie o świecie.

Z każdym dniem poznawałam twoje myśli.

Z każdą godziną poznawałam twój dotyk.

Byłeś ideałem mojego świata,mymi skrzydłami,które unosiły mnie tak wysoko nad światem.

Kropelką rosy.która spadała na ziemie wraz z pierwszymi kroplami wiosennego deszczu.

Wszystkim co piękne i prawdziwe.

A gdy siedziałam pod lipą patrząc na gwiaździste niebo,usłyszałam jak księżyc mówi mi dobranoc i życzy słodkich snów.

Zamyślona widziałam uśmiech ułożony z gwiazd.

Czyżby to była miłość? A jeśli tak to ja jestem księżniczką krainy róż i pięknej nocy.

Z uśmiechem pielęgnuje to uczucie,które powstało zupełnie przez ironiczny przypadek.

Nigdy nie zapomnę twojegp romantycznego głosu.

Zawsze będę pamiętać,że nawet gdy nie jestem z tobą to powinnam się cieszyć z tego co mam.

A gdyę będę musiała pożegnać to zatańczę na płatkach róż,które wychodowałam w ciągu tych kilku lat.

Nigdy nie płacz gdyż nie zasługuję na twoje łzy.

Twój uśmiech jest dla mnie jak grzechotka dla małego dziecka.

(Proszę o ocenę mojego wiersza)