Gdy świat się odgraża
i boli
i zastrasza
Gdy zimno mi w tętnice
a płótno się targa
utkane z myśli
Zgubiony w labiryncie
życia codziennego
zbuduję sobie izolatkę
o ścianach ze swych pragnień
Zamknę się w izolatce
zatrzasnę spusty
zacisnę węzeł kaftana
za węźle skostniałych tętnic
lepiej się zgnieść jako puszkę
niż kopiąc na oślep
celować do siebie