"Kim jesteś dla mnie księżycu,
Tajemnico bez końca,
Którą tak łatwo rozpoznać.
Nieskalany Syriuszu.

Słowo Twe mą duszę przenika,
Niczym światło przezroczyste wody Bajkału,
Płynie, wpływa do głębin ryzyka,
Oczekując na lnie płótnianego korporału.

Kim jesteś dla mnie duszo,
Ogarniająca wszechświat cały,
Wykraczająca Serce,
Które pojmuje...

Niby we mnie, jednak poza mną,
Tak często znać o sobie daje,
Pieśnią, trenem, dramatem, odą,
Ahh to tak boli, niby prostą prozą.

Kim jesteś dla mnie człowieku,
Wrota poznania sam sobieś zamknął
Złowrogi Dantejczyku.
Dzwon bram Szeolu cicho przeniknął.

Kim jestem ja, kim jesteś Ty,
Prochem, wszystkiego wszystkim,
Wielkością maleńkiej prostoty,
Ufnością w boskich ramionach agape."