Jestem pusty,

Poraniony kolcem róży,

aż do krwi.

Wygłodniały jestem

bratnich słów

pełnych hańby,

złudnego czesania pod włos

mojej duszy,

Łaknący ulicznych obelg

i przyjacielskiej przekory.

Zbyt lekko jestem odarty,

zbyt mało zdradzony.

Za mocno tęsknię

za pogardą,

egoizmem

i samochwalstwem.

Brak mi cierpienia,

które przeszyje moje ciało

aż do kości

aż do lędźwi i żołądka

aż do utraty słońca.

Brak mi dni na

uprzejmość,

miłość

i przebaczenie.

 

Zbyt jestem samotny.

Za mocno tęskniący

za ludźmi.