Dusza wzbija się w krainę fantazji

Spogląda przez zachód sennego słońca

W kierunku marzeń kieruje swe skrzydła

Emocjami karmi senne przygody.

 

Skacze po górach, lecz się nie wspina

Stąpa po wodzie, słońca dotyka

Z deszczowych kropel urządza baseny

Mowę natury doskonale rozumie

 

Nagle w nicość znika doskonałość

A dusza niechętnie do domu powraca

Budzi się w świecie zupełnie odmiennym

Ach, to już siódma, więc pora wstawać!