Stał tu kiedyś chłopiec mały,
ślepiami obejmując ziemię,
a nie miał on tu nigdy mamy,
i ojca schował gdzieś pod siebie

Ludzie siatką go zakryli,
przyczepili zdrajcy znamię,
chłopak nigdy nic nie mówił,
choćby chciał powiedzieć mamie

Umarł w kwiecie wieku płacząc,
zakopany z marzeniami,
i tych marzeń już tu nie ma,
poszły z chłopcem wprost do mamy.