Moją dusze sapowija pogoda zła.

Mój umysł popada w coraz to ciemniejszą mgłe.

Mgłe,której nikt nie może przebić.

Robi się z niej mur nie do złamania.

A przyczynami tego są natłok myśli.

Myśli z którymi nie umiem już se radzić.

Kiedyś było inaczej.

Umiałem radzić sobie z takimi rzeczami,z takimi myślami.

Teraz tego jest za dużo.

Zbyt dużo przykrych myśli,które mnie dobijają.

Tracę szczęście życia.