Obraz tła Poetica

Poetica.pl

Aby być sobą, aby tworzyć

Wiersze

Na nowo

vertigo

Marcelina
Marcelina
10 października 2013·1 min czytania

To ja.
Twój bliźniak.
Choć myślałeś, że mnie nie ma-
jestem.
Od niedawna-
lecz istnieję.
Mimo, że jednak jestem kobietą.

Ja też tonęłam
we wstydzie,
niepewności,
tych myślach,
co kierują ku końcowi...

Ja także cierpię
żyjąc na tym świecie.
I wierzę w przyciąganie
dwóch bliskich przeciwieństw.

Więc nie bądź już smutny.
Nie czuj się samotny.
Bo jest nas już dwoje
by razem umierać...

 

Marcelina

Napisane przez

Marcelina

Oceń utwór

Bardzo dobre

4.50 na 6 (2 oceny)

Komentarze

, aby skomentować

Brak komentarzy. Zaloguj się, aby rozpocząć dyskusję.