Nagle zgasło słońce

pękły wszystkie nieba

spadło siedem gwiazd

w przepaść oceanów

anioł roni smutek

w zielony kielich świata

naręczem połamanych rzek

kaleczy spokój piasku

klęka stary księżyc

w ramionach słoneczników

związuje warkocze drzew

szarą wstążeczką tęczy

więdną łodygi ulic

przeszyte tępym mrokiem

wiatr przewleka samotność

przez ucho igielne latarni

i schną opuszczone dłonie

szyby zranione uśmiechem

krzyczą miejsca bez ciebie

bo miłość umarła