Narysuj mi dom z dziurawym dachem,
ziemię usłaną makiem
i słońce nieprzytomne
oblewające blaskiem
polną drogę.
Kundelka o pospolitym imieniu,
ławkę ukrywającą się w
wiśniowym cieniu.
Narysuj ptaki sunące po niebie,
wierzbę płaczącą nad rzeką
i inne drzewa gubiące liście jesienią..
..i niech to będzie zwyczajne,
ale nasze.

Poetica.pl
Aby być sobą, aby tworzyć
Napisane przez
Nike
Oceń utwór
Dobre
4.00 na 6 (1 ocena)
Komentarze
, aby skomentować
KochankaAbsurdu·16 stycznia 2011
Potęga miłości? ;)