Wiotczeją oswojone kształty

trafione tępym ostrzem czasu

ryczy upośledzona cisza

zażyna muzykę oddechów

umyka prędkie wspomnienie

w niepokój świętej półprawdy

drżą zwietrzałe pragnienia

przeszyte barokiem ciała

gaśnie płomyk twojej obecności

w skąpym namiocie mojego serca

ulotne ciepło

spaceru dwóch dłoni

liturgia wspólnego milczenia

i jeszcze łażą lepkie grzechy

po czystym cudzie rozkochania

koniec nie-koniec

w świecie nieskończonym

myśli krzyczą o tobie