Nie mówcie, że gwiazdy są piękne!

Wysławiają je poeci.

Ludzie ciągle patrzą

Na nie. I myślą.

I wzdychają.

 

Nie mówcie, że gwiazdy są piękne!

Tysiące małych piegów

Na twarzy czarnej pani

Starej wdowy, co widziała

Wszystko. I nic.

Jest świadkiem twojego istnienia

Jednak głucha na ciebie

Na twój żal

Rozwiany przez wiatr.

 

Nie mówcie, że gwiazdy są piękne!

Nie czekajcie na nie.

One i tak znikną,

Zostawią was samych.

Zdradzą, nie pomogą.

Są zbyt daleko

By były słońcem.

By dały światło.

 

Nie mówcie, że gwiazdy są piękne!

Rozejrzyjcie się wokół.

W twoim uśmiechu widzę

Coś piękniejszego

Od wszystkich gwiazd.

W twoich oczach są iskry

Jaśniejsze od srebrnego pyłu.

A twój głos daje więcej nadziei

Niż prognoza

Na bezchmurną noc

 

...

To prawda, że gwiazdy są piękne.

Ale wy jesteście piękniejsi!

Swiecicie na moim niebie

Nie znikacie, gdy nadejdie chmura.

Lub burza. I żadne słońce wa nie zaćmi.

I zawsze wiem, że wrócicie.

Oświetlicie mi drogę

Przez najciemniejszy las.

Moje gwiazdy.

Moje piękne gwiazdy.