Wpadła w niedoczekane ramiona

potoku moich marzeń

by zdjąć wspomnienie burzy

znad smutnych policzków

opuszkami palców

koić samotny oddech

i w słodkim zapatrzeniu

ukołysać niepokój

roztańczeniem słów

przebiegła nieme myśli

by zastygnąć w bezczasie

tęczowego pragnienia

ubrana w światło

z ciszą zaplecionych włosów

ogrzała w bisiorze dłoni

śnieg wczorajszej wiary

nadzieją bosego spojrzenia

migdałowym uśmiechem

wbiła w mój twardy świat

chorągiewkę miłości

i trafiła koralikiem róży

w półmrok zatrzaśniętego serca

kwitnie ogród sumienia

zalany Jej obecnością