Przenikają się czarno białe łzy. 

Upiór, bestia pełna gracji, tłumi obojętność. 

Księżyc traci blask, wygasa magia ciszy.

Widzę Cię Artysto nocy, samotny kolekcjonerze dusz. 

Moje palce są piórem, Twoje pędzlami. 

Maluj Fryderyku! 

Ranny Nokturn.

Ranne serca. 

Ranny świat bez krwi Twojego fortepianu..