Ona nie patrzy, nie wybiera, lecz swe krwawe żniwo zbiera.

Gdy przybywa strach sieje, a gdy odchodzi żal pozostaje.

Bierze co chce odebrać i nic prócz tęsknoty nie zostaje.

Gdy pierwszy raz ją spotykamy jesteśmy jeszcze młodzi.

To ona na starość zabiera nas do swej łodzi.

Przez styx się z nią przeprawiamy, cóż chyba wielkiego wpływu na to nie mamy.

Gdy już znikamy ona w naszych bliskich wielkie piętno wierci.

Wiecie o czym mowa?

Mowa tu o...