Nie wiem, co się ze mną dzieje,
Wiem, cały świat się śmieje,
Nie mogę tego zatrzymać,
Nie wiem, może nie chcę...
Duszą targa wiatr - płaczę,
Światło gaśnie, halucynacje,
Umysł jakby nie mój, ktoś nim steruje,
Zakrwawione serce krzyczy:
Powoli z życia się wycofuje...
Wszystko, co było zniszczyłam,
To, co wyśniłam, zburzyłam,
W snach na próżno marzyłam,
Bo stałam się, tą, którą być nie powinnam,
Zimną i próżną, egoistyczną, obłudną...
Której świat, bagno dziś wciska,
Bo za dużo się stało, za dużo cierpienia,
Strachem okryły się złudzenia,
W tęsknocie umieram, w głupocie wszystko tracę,
Pomocy nie szukam, bo wiem...
Nie może być inaczej...

Poetica.pl
Aby być sobą, aby tworzyć
Napisane przez
wildrose
Kobieta z milionem myśli, z tysiącem pomysłów, z setką wspomnień, z dziesiątką przykazań i jedną osobą w sercu...
Oceń utwór
Dobre
3.80 na 6 (5 ocen)
Komentarze
, aby skomentować
Brak komentarzy. Zaloguj się, aby rozpocząć dyskusję.