Gdy Ciebie zabraknie , ziemia rozstąpi się w nicość łez swych.

Jak serce ustanie, miłość na zawszę zgaśnie w nas.

Oddech zamarznie w otchłani wątpliwość tych.

Nie wróci tak nagle rozbłysk cząstek istnień wcieleń mych.

Wędrówka Dusz nigdy nie zakończy się .

Zatańcz ze mną proszę ostatni raz.

Oderwij myśli swe i unieś wraz ze mną niespełniony sen .

Stawiając pantofel na gołą posadzkę kafli lodu przytupnij ciut mocniej

okręcając niezdarne pęknięcia poprzednich zdarzeń .

Śmiało uderzając krzykiem wołań tych starań zacierających swe granice

gdzieś na rozwidleniu wielu ścieżek usłanych cierniami tegoż skąpanego chochlika

w wirze wierzeń tego Boga co pozwala zamykać powieki ,gdy tylko ciężar niezgody

dzieli ciała niebieskie .

Ileż to próśb wnosić mam ?