myśli błąkają się po pustkowiu

wydają dźwięki 

te najbradziej ciche sprawiają

największy ból 

nie umiem ich zagłuszyć

choć każdego dnia staram się

nawet nie wiesz jak bardzo 

dziś jestem sekretarką

tego chyba najwyższego 

przybijam stęple na brudnych kartach życia

moje biurko stoi naprzeciwko

 okna

każdego dnia widzę w nim spektakl 

o zabarwieniu zdecydowanie wesołym

jesteś tam jedną z lalek

masz przylepiony uśmiech

który nie schodzi

nawet gdy krzyczysz.