Miasto w tej porze byłoby puste, gdyby nie kilka kołnierzy podniesionych do ucha jakby słuchały własnego serca. Moja zmiana kończy się wraz z piętnastką — wiozę sześciu pasażerów i jedną muchę, która urodziła się w listopadzie i wygląda na zdziwioną wszystkim. Kiedy zamykam drzwi, miasto robi wydech i na moment staje się jedną wielką klatką piersiową, która nie wie, czy jeszcze oddycha dla siebie, czy już dla nas.