Pomału rozwija się kwiat służebnej beztroski,

Boli, poprzez zamknięte oczy dziecka,

Pochłonie Nas dziś dziewiczy głos niemocy,

Wstaniemy jutro, lecz jutra nie ma...

 

Obudźcie się wreszcie z siarczystej posoki,

Wy coście szkarłatne zboże zebrali,

Niech wstanie księżyc przed blaskiem oblicza,

Niech kwitnie krwawych godów rodzina,

Nie będzie dla mnie miejsca w Elizjum,

Zostanę tutaj...

Tu gdzie życie mija.