Węże przebiegłe

i podstępne!

Chadzacie

własnymi ścieżkami

jak neurotyczne koty,

chłepcące

hektolitry waleriany

samouwielbienia!

I jak te węże kuszące

naiwne duszyczki.

Mają oddawać Wam ukłony,

wyrażać zachwyt.

Na zbudowanym

papierowym tronie

ułożyliście

stos wierszy,

kłamliwych

jak Wasze sumienie.

Opisując swoje puste życie

wymuskanymi

utworami,

chcecie przekonać

samych siebie,

że jeszcze żyjecie.

A przecież zaczęliśmy

umierać

WSZYSCY

w momencie

napisania

pierwszego wiersza.

Ja najbardziej.