Przyjaciele.. Tak pragną się nazywać osoby, które..
Nie wiedzą, co to przyjaźń, co to miłość, wsparcie i współczucie, ale..
Ale inni ludzie im ufają, wyżalają, wspólne chwile przeżywają.
To się skończy, gdy jeden ... pozna drugiego.
Później toną w butelkach Sobieskiego.. Nie???
Może nie... Ale na pewno coś w ten deseń.
Bo jak można być tak oschłym, zimnym i bez serca.
Kłamać w żywe oczy, za plecami dobre imię deptać.
Oni nie widzą, że ten drugi, to już prawie wrak człowieka?
Popadł w nałogi, stoczył się na dno?
Hah.. Nie widzą, bo już następnego frajera znaleźli. A on..
A on na dnie, z kim ma żyć i po co, a najważniejsze jak?
Samobójstwo - taka myśl po głowie chodzi, ale nie..On tego nie zrobi.
Bo właśnie teraz narodziła się nadzieja, na lepsze jutro.
Zdeptany człowiek, tylko silniejszy powstaje.
Teraz kałużami są już morza i oceany,
bo dla niego nie ma już nic niemożliwego.
Pokonał..Pokonał wroga największego, siebie samego.
Obiecał sobie, że już nigdy nie będzie miał przyjaciół albo nie daj Boże, żeby się zakochał.
Ukochani serca łamią, a przyjaciele rozdzierają duszę.
Czy na tym świecie nie ma już prawdziwych uczuć?