Bała się trzymać w ramionach swych całą potęgę jej miłości.

Niestabilne jej dłonie raz się zaciskały ,a raz rozluźniały .

Niepewność uczuć swych trzymała w sobie.

Wmawiając sobie,że tak musi być .

Bo samotność to cały jej świat.

Tworzyła mur tak wysoki,że ciężko było zburzyć go.

I choć upartość jej była ogromna tak ,że została w tym przekonaniu ,iż to nie dla niej jej świat.

Bo po co ma czuć tak silnie i bezgranicznie?

Dlaczego ma dać wszystkie emocje,każdą cześć siebie ?

Strach przed odrzuceniem zaciskał swe dłonie na głowie .

Lęk chowany za dnia ,zaś w nocy uwalniał swe ponure przyzwyczajenia .

I tylko jej obecność zadawała się dawać namiastkę jej własnego domu.

Powielane latami nawyki zacierały rozsądek ,wtłaczało destrukcję i ból.

Powiedz kochana ileż to upuścić trzeba krwi by poczuć ulgę?

Nie wypowiedziane słowa grzęzną gdzieś w podświadomości naszych obaw.

I tak poleciała pierwszy raz łza. uderzając głucho o posadzkę jej wnętrza .

Czy warto tak jest zastygać w jednym świecie mroku ?