Przestałem cię kochać dziś rano

i wreszcie zacząłem oddychać

zdejmuję wspomnienie smutku

z policzków uśmiechniętego lustra

przestałem pisać o tobie

malować słowem wzruszenie

ostygły rumiane wiersze

trafione nagłym uczuciem

przestałem walczyć o ciebie

przyszłość płynie spokojem

schną chusteczki do łez

w szufladach zamkniętych ciszą

przestałem myśleć o tobie

łamać dłonie modlitwą

przyjaźnie wyciągam oczy

pocieszam samotność księżyca

i siadam w ciepłych profilach

opuszczonego pragnienia

Przestałem cię kochać dziś rano

Potrafię żyć bez miłości