W przegubie mej dłoni, zgięciu kolana
Nasza historia tam jest schowana.
Wszystkie Twe słowa i pocałunki
Kryją się, śpią i czekają.
A gdy dogonią mnie chwile smutku
Budzę do życia i po cichutku
Wzywam je wszystkie – wołam z imienia
A one, czujne na moje słowa
Odpowiadają.
Przychodzą do mnie, uspokajają, koją me myśli,
Łaskoczą w ucho, grzeją me serce, łzy osuszają
Głaszczą po twarzy
                       – Ciebie przypominają...