Pustka.
Serce moje jakby pustynia,
wiatr czasem gna przez nie tumany kurzu.
Mówią, że służyć ma do kochania,
lecz mi do niczego nie służy.

Pustka,
choć mogłabym być teraz z Tobą
szczęśliwa, lecz serce wykute w skale
boi się żegnać z bliską mu osobą,
więc wolę nie mieć Cię wcale.

Pustka,
choć w głowie tysiące mam słów
ważnych, choć nigdy niewypowiedzianych,
lecz nikt nie nauczył jak kochać, więc znów
ten jedyny pozostanie nieznany.

Pustka.
Co dzień mówią, że jestem dla nich
ważna, a dusza raduje się z tego,
mimo że serce nie wierzy w to za nic
wciąż przewidując coś złego.

Pustka.
Serce, w którym było uczucie
zostało zdeptane i oblane wodą
tak zimną, że nadal pozostaje skute
tej nienawiści lodem.