przestrzen spokojem otulona

w zawieje sie przeinacza

myśl moja biegnie zdradzona

w otchłań goryczy sie stacza

każdy łyk błogostanu

rozpamietuje na wieki

na dnie oceanu

spiętrzyły się rzeki

i tylko dzwięki posępne

niczym tetryk rzewny

snują pieśni następne

jak amator niepewny 

choćbym odpaść miała

z pomyślności obiegu

zawsze bedę już chciała

zostać w swych snów szeregu

gdzie mój serdeczny zegarek

nagle stanoł i stoi

gdzie dostojenstwa podarek

się już czasu nie boi

gdzie wyborów  udręki i znoje

prowadza  ku wyzwoleniu

wszystkie zwyciestwa są moje

i niktt nie przeczy ku  temu