W gotyku pięknie złożonych dłoni

zamykasz ciszę modlitwy

i drżysz

w ciężkim niedoczekaniu kadzidła

miodowym wzruszeniu świecy

umiera świat

wiotczeją oswojone kształty

milknie teatr

znajomych gestów

ciepły potok myśli

topi lodowiec pragnień

kruszy kamień serca

uścisk wiecznej lampki

płyniesz miękkim strumieniem

w słodki niepokój światła

rozkołysaniem zmysłów

dotykasz Marzenia

W samotnym cichoskłonie

pozacielesność spotkania