Pociągające za sznurki
wyzwolenia
były jedyną obietnicą
jaką dawało mi życie

smagający deszczem wiatr
toczył walkę
z intensywnością ulic

ukoronowane korowodem nadziei
hiacynty
współgrały
z konwaliami przesiąkniętymi
barwą strumienia

powietrze ujawniało ogrom
otaczającego nas świata

nawet kolory były jakby
sprzed istnienia tęczy

Obsypane wianuszkiem przyrzeczeń
krople rosy pozostawały nasączone
zbliżającym się dniem
unosząc słodką woń
aromatycznych pokus

pozbawiały oddechu
moją klatkę piersiową
wyrywały resztki rozumu
rozbudzały miliony pragnień
docierając w każdy centymetr
sześcienny mojego ciała

i prosiły o przebaczenie
jeszcze nie popełnionych błędów

wielka demonstracja uczuć
płonęła we mnie
we mnie która była
jedynym uczestnikiem tej gry

tak czułam Twój zapach