spadłem z wielkiej góry
kamieniami szczęścia zbudowanej

roztrzaskałem się z hukiem
na samotnym bruku miasta

plam krwi mojej
nie zmyli stąd jeszcze

przechodzisz tędy codzień
pomyśl o mnie idąc jutro
po bruku pełnym purpurowych
śladów miłości mojej