Ludzie doprawdy są jak dzikie bestie
istnieją marnie by szukać zwierzyny 
zamknięci w żądzy, Bóg nawet nie westchnie
gdy gonią zabić, bez żadnej przyczyny

Krew ich napojem, sączą z niego wiarę
barwiąc swą skórę, żrą się bez godności
ciało baranka, nim czczą swoją chwałę
myśl w nich upada, zdycha w samotności

Czy są jelenie z mądrości rogami,
których by pisać prawdziwą ludzkością
co kroczą dzielnie, choć są ofiarami 
wierzą w swą siłę i trwają miłością

I żyjąc dumnie, wstyd mnie okrył z wiekiem
płacząc żałośnie, że jestem człowiekem