Zdyszani, zachłanni
obłąkani pragnieniem
niepomni na wszystkich
dopadamy siebie.
Odcięci od świata
chłodem czterech ścian
toczymy bitwę
bez krwi i ran.
Cierpimy przestając
wciąż dotykać się.
Więc walkę podejmij
i znów zabij mnie.
Potem spójrz na swoje dzieło
w oczy szczęścia łez
Pochyl się nad moim szczęściem
i pozwól zabić się....

Poetica.pl
Aby być sobą, aby tworzyć
Napisane przez
Succubus
Oceń utwór
Dobre
3.50 na 6 (2 oceny)
Komentarze
, aby skomentować