Spokój  ciszy  otacza  górę  otuloną  w  mgiełkę  zastygłą

Okryta  skorupą  twardą  i  porośnięta  emocjami  skrytymi

śpi  jak  suseł  zimą  schowany  w  sercu  natury

Nagle  przychodzi  trzęsienie czas  kiedy  drży  namiętność  trzymana

epoka  lodu  roztopiona  upustu  szuka  i  znajduje

Jak  kobieta  o  sercu  z  promieni  poranku  obudzona

Eksploduje   szczęściem  największym , namiętnością  rozlana

lawa   miłości rozpływa  się  żarem  na  spragnione  lico

 odradza  się  brak  gorąca  impulsywności

Zmienia  wszystko  wokół  aż  poznaje  Ciebie

zostaje  napełniona

Dusza  śpiewająca o drugiej zagubionej

Tej  która  zostaje  na  zawsze