W poszukiwaniu zaginionej miłości;
błąkam się przez kresy mojej świadomości;
ona ucieka we swej nicości; 
a Ja Ją gonie w odmętach niesprawiedliwości.

Gdy jestem już blisko i dotknąć ja mogę;
ona przyśpiesza daje szybko nogę;
zrozpaczony krzyczę, że już tak dalej żyć nie mogę;
ona na mnie patrzy i mówi ja Ci w tym pomogę.

Smutno jest żyć kompletnie w samotności;
i uciekać do swojej własnej nicości. 

Im dalej w niej się bezsilnie zatracam;
tym później do prawdziwego świata wracam.