Stada ptaków, motyli barwnych,
żyją wśród pięknych drzew i kwiatów.
Mimo ciągłych westchnień marnych,
nie przyrównujmy naszych światów.

 

Człowiek dostaje życie, rozum, zmysły,
drugiego człowieka, przyjaźń, miłość...
Miewa też i głupie pomysły
oraz ludzką, przyziemną wrażliwość.

 

Potrafi bawić się, śmiać,
cieszyć i martwić wśród łez.
Czasem wariata grać
i szaleć aż po kres.

 

Żaden owad siedzący na kwiecie róży
i żaden ptak-nie boją się burzy.
Żyją beztrosko, radośnie,
ciągle marząc o wiośnie.

 

Razem wznoszą się do słońca,
wzbijają ku niebu.
Płynie w nich krew gorąca,
nie poddają się nicości biegu.

 

Zastanawiam się czasem, w wolnej chwili
kto bardziej szczęśliwy na tym świecie...
Czy ten ptak co za oknem kwili,
czy ta para ludzi w młodości kwiecie...?

 

One choć rzekomo niemyślące,
mądrzejsze od człowieka
One wolne, latające,
nam życie płynie jak górska rzeka.