ogień ogień ogień ogień ogień ogień wu wei bez dogmatów działaj bez usiłowania ogień ogień ogień ogień ogień ogień wu wei bez dogmatów działaj bez usiłowania ogień ogień woda woda...

Poetica.pl
Aby być sobą, aby tworzyć
Wszystkie Wiersze
Wszystkie publikacje z kategorii Wiersze.
jest początek lat 80-tych w moim mieszkaniu na osiedlu tysiąclecia framugi okien trzaskają od mrozu siarczystego chłodu który posiada niemal kosmiczne znaczenie i tworzy głębię...
w chłodnym pokoju schroniska słucham wiadomości radiowych które przekazuje spikerka metalicznie zmienionym głosem mówi że w górach dalej pada i niebezpiecznie na szlakach wynika...
Jaskrawa biel, światło... Dziwny spokój, nie czuję ciała... Przestrzeń, zamknięta, a może otwarta niepojęta, niezrozumiała... Chciałem iść dalej w tą przestrzeń w to światło, Matki...
Jestem, bo chce być. Staram się. Uśmiech przychodzi mi łatwo. Cieszę się chwilą. Jestem sobą i ze sobą jestem szczęśliwa. Jeszcze nie akceptuje, ale zaczynam kochać siebie, bo...
Najbardziej na świecie chciałabym przestać myśleć. Być sama w ciszy i spokoju lub na imprezie ze znajomymi, których nie mam. Nie obchodzi mnie to. Chcę żyć chwilą. Przynajmniej...
Nicość, smutek, pustka. Z procentami we krwi zaczynam się utożsamiać. Lekkość. Jest lżej. Radość.
Jestem. Kim jestem? Nikim i niczym... Może oddechem, tchnieniem lub istnieniem. Człowiekiem? Nie wiem. Gdy patrzę na Ciebie jestem zwierzęciem..
Rodzisz się, żeby żyć. Żyjesz, by umierać. To smutne. Krąg życia jest do dupy. Chce żyć i być przy tym człowiekiem. Nic już nie ma znaczenia. Wiec żyje. Mam taką nadzieję.
Nicość. To co czuję lub czego nie. Sama nie wiem. W końcu, czym jest nicość? Wszystkim i niczym. Już nic nie czuję. Amen.
wszyscy znajdują swoje połówki a ja wciąż swojej znaleźć nie mogę w samotności tkwię i nie wiem co zrobić by móc odnaleźć się z nią odnaleźć się tam gdzie nasze oczy się spotkają...
czuje się samotna w swoim świecie który ma wiele skaz nie chce w nim być samotna lecz każdy ma teraz swój własny świat