Oddano mi w dzierżawę cichy kąt, Gdzie lata śpią w pudełkach z tektury, A kurz, ten drobny archiwista wieczny, Ustala własny, niepisany ład. Papier pamięta więcej niż człowiek, Bo papier nie umie sobie wybaczyć Ani zapomnieć, co mu powierzono — Trzyma to w sobie wiernie, aż do końca. W poniedziałek przyszła starsza pani, Przyniosła list od ojca z czterdziestego, W kopercie pachniało jeszcze dworcem. Podpisałem protokół, zamknąłem teczkę. Wyszła powoli, z nieco lżejszą ręką. Ja zostałem, jak zawsze, między rokiem a rokiem.