Karta z czerwca trzydziestego dziewiątego, Pochylone „a”, skrzętne „ł”, Ktoś pisał w pośpiechu i z nadzieją — Dwie rzeczy, które wtedy chodziły w parze. Dziś pod szkłem, z numerem inwentarza, Jak świadek, którego nie wezwano na rozprawę, Ale który przyszedł sam, po sześćdziesięciu latach, I położył na stole swoją wątłą prawdę. Nie czytamy jej głośno. Wystarczy, Że istnieje — i że w archiwum Ktoś co tydzień ściera kurz z szafy, Dając tej prawdzie Tyle powietrza, ile wypada przodkom.