Dziecko znalazło bursztyn i trzyma go pod światło jak małe słońce wyrzucone z orbity. W środku owad, który nie dożył pogrzebu — trzydzieści milionów lat uśmiechu utrwalonego w żywicy. Myślę, że tak właśnie wyglądają nasze najlepsze dni: zatrzymane w czymś przezroczystym, co nie umie się stopić, choćby wszystkie morza świata prosiły o to po imieniu.