Cisza przed...

„Cisza przed...”

Cicho zastygło powietrze

i szeptem zbliża się przestrzeń,

W ciszy tylko my jesteśmy

Ptak się zerwał w niej do lotu,

pulsują wiecznością skronie.

Jest dziwną myśl Twych zalotów,

bo zimne wyczuwam dłonie.

Czy Ty mi się tylko śniłeś?

A przeszłość już dawno umarła?

Łączy dłoń, tylko wysiłek

i nuta spojrzenia martwa...?

Jak owoc spadł i tak zastygł,

już tylko godzina mija.

A w wierszu napisze Asnyk,

że zdechła ta podła żmija...

Twe serce ogniem wciąż płonie

w chwilach dryfujesz na wietrze,

tylko gniew wieńczy Ci skronie,

zapominam tak, że Jesteś...

Może kiedyś od tak wspomnę

chwile naszego istnienia.

Może dzień zwieńczy żałobę

naszego kiedyś istnienia.

D.S.

Poetica.pl