Wyobrażam sobie wiarę,
która wszystkie zmysły przenika,
która sens życiu daje,
która natchnieniem mistyka.

Wyobrażam sobie smutek,
przez który wiara umiera,
który barwy w czerń zmienia,
który uczucia zabiera.

Wyobraziłem sobie cisze,
w której smutek znika,
która pozwala siebie słyszeć,
która sumieniem grzesznika.

Doświadczyłem miłości,
wierze w dobro i będę w tym trwać,
smutek ustąpił miejsca radości,
a w ciszy przestałem się bać.