Głupia perfekcja,
niby ideał, a jednak monotonia,
nuda, nic nie warte, sztuczne,
niby piękne , a niekompletne,
puste, pozbawione światła
,,ja".
W mroku świata niezauważone,
w obliczu względnej bezwzględności
nieszczęśliwe.

Czytaj i publikuj wiersze, opowiadania, artykuły i felietony
Głupia perfekcja,
niby ideał, a jednak monotonia,
nuda, nic nie warte, sztuczne,
niby piękne , a niekompletne,
puste, pozbawione światła
,,ja".
W mroku świata niezauważone,
w obliczu względnej bezwzględności
nieszczęśliwe.
Napisane przez
Brak ocen, bądź pierwszy!
, aby skomentować
Brak komentarzy. Zaloguj się, aby rozpocząć dyskusję.
Nie czuję już nic. Ból, żal i gniew dawno odeszły. A ja zostałam. Sama, nieczuła, pusta. Zmęczona ciągłym pisaniem o Tobie, Chcę znowu pisać dla siebie. Ale nie umiem… Myśli nie...