Listopadowy dzień

Niebo zasnute chmurami
słońce ze wstaniem marudzi
wiatr tańczy z liściami
listopadowy dzień się budzi

drzewa w smutku uśpione
łzy gorzkie ronią
kasztany ,przez wiatr strącone
spadają niczym budzik dzwonią

groby strojnie przybrane
w chryzantem szal biały
płomienie zniczy rozedrgane
syczą, jak by z bólu cierpiały

powraca ciepłe wspomnienie
majaczą roześmiane twarze
powodując serca drżenie
przypominając o rozstania ciężarze

na zawsze pozostaniecie
i w sercu i w pamięci
rozstanie boleścią gniecie
aż łza się w oku kręci

twarz smutna ,zapłakana
w oczach żal ogniem płonie
dzieląca grobu zimna ściana
za Tymi co już są po tamtej stronie

/Idol/