Wyjmij mi z twarzy troskę
co tnie czoło bruzdą zamyślenia
przypnij szczęścia łatkę
ze zwykłego skaju
magia uczuć zastygła
w zimny kamień posągu
unieś ust podkowę
niech poszybuje ku słońcu
kolorowe oczy tną spojrzeniem
błazeński grymas twarzy
zbierz z policzków łzy lśniące
niech płyną w samotności
zamknięte powieki z głodną
ciekawością niezaspokojone
maska opada jak kurtyna
odklejasz wszystkie łaty
zrywasz fastrygi i płaczesz...